Aktualne wydanie

SS-06-2019-I okladka 01

 6/2019

wydanie dwujezyczne (pol-ang)

20190444Swiat-Szkla-V4B-BANNER-160x600-PLEDG Swiat Szkla Skyscraper 160x600 BAU OK

EDG Swiat Szkla Skyscraper 160x600 BAU OK 

 

facebook12

czytaj newsy Świata Szkła

- więcej szklanej architektury

 

Baztech

Miesięcznik Świat Szkła

indeksowany jest w bazie

czasopism technicznych

 

 

Wydanie Specjalne

 

Fasady przeszklone termika akustyka odpornosc ogniowa 2016

 

okna pasywne 2015a

 

Fotowoltaika w architekturze okladka

 

20140808Przegrody przeciwpozarowe

 

konstrukcje szklane

 

20140533 Konstrukcje przeszklone 2

 

katalog 2018 a

 

banner konferencja 04 2019

 RODO

 LiSEC SS Konfig 480x120

 GP19-480x105px 

 GLASS 480X120

 

Aspekt użytkowy przestrzeni szklarniowych. Część 1
Data dodania: 06.03.09

Myślenie o szklarni jako strukturze użytkowanej sezonowo staje się nieaktualne. Udoskonalone rozwiązania technologiczno-konstrukcyjne powłok szklanych pozwalają na tworzenie przestrzeni szklarniowej w pełni użytkowanej przez cały rok. Włączenie tych przestrzeni do programu funkcjonalno-użytkowego budynku pociąga za sobą zwiększone możliwości wzbogacania i uatrakcyjniania rozwiązań architektonicznych. Ma też znaczny udział w tworzeniu przyjaznego i komfortowego człowiekowi środowiska wewnętrznego.

 

Obserwuje się znaczną i nadal rosnącą rolę przestrzeni szklarniowych w kształtowaniu współczesnej architektury, zwłaszcza architektury nurtu ekologiczno-tech-nologicznego ,,eco-tech". Szerokie spektrum możliwości i rozwiązań projektowych uwidacznia się głównie w realizacjach i projektach budynków niemieszkalnych, w tym współczesnych budynków miejsca pracy - biurowych i przemysłowych.

Analiza aspektu użytkowego przestrzeni wewnętrznej, w tym także przestrzeni szklarniowych, sprowadza się do dwóch podstawowych zagadnień. Przyjmując typologię cech architektury wg Rogera Scrutona1 i odnosząc ją do cech użytkowych, po pierwsze należy przyjrzeć się tzw. funkcji użytkowej tej przestrzeni, jaką pełni w budynku. Innymi słowy omawiany aspekt można scharakteryzować w oparciu o przeznaczenie funkcjonalne przestrzeni szklarniowej, jako składnika programu funkcjonalno-użytkowego budynku.

Drugim istotnym kryterium analizy jest zagadnienie dotyczące cech użytkowych przestrzeni szklarniowej w kontekście jej roli, jaką odgrywa w kształtowaniu środowiska mikroklimatycznego, akustycznego i świetlnego, a więc kształtowaniu niematerialnego środowiska wewnętrznego.

Należy tu podkreślić, że obydwa zagadnienia wzajemnie się przenikają, tworząc system interakcji, a przyjęty za R.Scruto-nem podział służy jedynie usystematyzowanej analizie omawianego aspektu.

Ze względu na obszerność i złożoność tematyki, zagadnienia użytkowe przestrzeni szklarniowych dotyczące wpływu na środowisko niematerialne wnętrza zostanie omówione w następnym artykule. Poniżej zaś, uwaga skoncentrowana została wokół funkcji użytkowej przestrzeni szklarniowej.

Przestrzeń szklarniowa o charakterze strefy publicznej/półpublicznej budynku

We współczesnych budynkach zawierających miejsca pracy, występuje na ogół znaczne zapotrzebowanie na tworzenie wewnętrznych przestrzeni otwartych o charakterze publicznym lub półpublicznym. Zgodnie z tendencją do humanizacji miejsca pracy, wydziela się tzw. strefy interpersonalne, które mają służyć, jako miejsce kontaktów pomiędzy pracownikami różnych działów (tzw. strefa półpubliczna) lub też i osób z zewnątrz (strefa publiczna).

Rolę tę przejmują na ogół struktury szklarniowe w postaci przeszklonych atriów, pasaży wewnętrznych i zewnętrznych, różnorodnych form ogrodów zimowych w układzie penetracyjnym lub przylegającym względem bryły budynku.

W zależności od przyjętej koncepcji projektowej, przestrzeń szklarniowa w roli strefy publicznej/półpublicznej może być przeznaczona m.in. na reprezentacyjną strefę wejściową, strefę komunikacyjną z usługami handlowymi, holem wejściowym, elementami informacji, stanowiskami obsługi klienta, punktami gastronomicznymi oraz strefę rekreacji, wypoczynku, promocji i wystaw.

W budynkach biurowo-przemysłowych przestrzeń szklarniowa występuje często w postaci wewnętrznego przeszklonego pasażu - wewnętrznej uliczki rozdzielającej strefę produkcyjną od strefy biurowo-administracyjnej lub laboratoryjnej.

Przykładowo, układ taki występuje w budynku biurowo-przemysłowym firmy „Sur-Tec" w miejscowości Zwingenberg niedaleko Darmstadt (Niemcy, arch. Atelier fur Architektur und Stadtebau) [fot. 1].

Obiekt charakteryzuje się bardzo klarownym, pasmowym układem czterech stref funkcjonalno-użytkowych, które stanowione są kolejno przez: przestrzeń biurową, przeszklony pasaż wewnętrzny jako otwartą strefę półpubliczną halę produkcyjną z laboratoriami oraz magazyn wysokiego składowania. Pasaż rozdziela część produkcyjno-laboratoryjną od części biurowej, która tworzy strefę zewnętrzną wysunięta w kierunku wschodnim.

Pasaż o wysokości trzech kondygnacji biurowych stanowi jednocześnie jed-noprzestrzenną strefę wejściową, reprezentacyjną komunikacyjno-informacyjną a także miejsce spotkań, odpoczynku i rekreacji personelu.

Wejście znajduje się w bocznej, południowej ścianie przeszklonego pasażu.

Tuż po wejściu do budynku uderza bogactwo zieleni, która sprawia, że przestrzeń wewnętrzna kojarzy się bardziej z ogrodem botanicznym, niż zakładem przemysłowym.

Komunikację łączącą blok biurowy z laboratoryjno-produkcyjnym stanowią drewniane pochylnie, podesty i schody zatopione w zieleni. Podesty o zróżnicowanej szerokości służą nie tylko poruszaniu się, ale i spotkaniom, wymianie spostrzeżeń wśród kadry pracowniczej. Na parterze pasaż wewnętrzny rozszerza się tak, że tworzy fragment elewacji dłuższego boku budynku. Wytworzono w ten sposób przestrzeń przeznaczoną na spotkania formalne (np. konferencyjne) i nieformalne (odpoczynek i rekreację). W lecie, poprzez otwarcie paneli szklanych, następuje zintegrowanie tej strefy z otoczeniem. Nieopodal zaprojektowano sztuczny zbiornik wodny (w trakcie budowy) w otoczeniu gęstej zieleni. Dodajmy, że budynek „Sur-Tec" jest laureatem prestiżowej nagrody „Um-weltpreis 2002" za najlepszy obiekt środowiskowy w Niemczech w roku 2002.

Podobny, lecz bardziej rozbudowany program funkcjonalno-użytkowy charakteryzuje pasaż budynku biurowo-produk-cyjnego w Ettlingen, nieopodal Karlsruhe (Niemcy, arch. Tobias Wulf, Alexander Wohl) [fot. 2].

Większa powierzchnia użytkowa pasażu pozwoliła na zaprojektowanie wewnętrznego zbiornika wodnego, który dodatkowo uatrakcyjnił wnętrze. Wprowadzono ponadto w pasażu usługi gastronomiczne w postaci kawiarenki, a także przystosowano jego przestrzeń do organizowania wystaw, promocji i innych pokazów. W odróżnieniu do budynku „Sur-Tec", powierzchnia „pod szkłem" stanowi ogólnodostępną- publiczną-strefę.

W obydwu budynkach przeszklony pasaż widoczny jest ze stanowisk pracy, dzięki wprowadzaniu w przyległych doń ścianach znacznej powierzchni przeszklenia. Ma to znaczenie nie tylko z punktu widzenia oświetlenia światłem naturalnym, ale także ze względu na łagodzenie napięć neuropsychicznych wśród pracowników.

Zapewnienie kontaktu wzrokowego z otoczeniem jest jednym z istotniejszych aspektów kształtowania zhu-manizowanego miejsca pracy. Zgodnie ze wspomnianą tendencją, akcentuje się powiązanie funkcjonalne przestrzeni z otoczeniem, zwłaszcza, o ile to możliwe, otoczeniem zewnętrznym. Rzecz jasna, w tym kontekście, najsilniejsze więzy występują wówczas, gdy przestrzeń szklarniowa tworzy strefę obrzeżną budynku, tj. jej ściany stanowią elewację budynku.

Interesującym przykładem jest tu budynek biurowo-laboratoryjny „Rheinelbe Science Park" w Gelsenkirchen (Niemcy, arch. Uwe Kiessler) [fot.3 - zob. też ŚSz 12/04].

Olbrzymia przestrzeń szklarniowa ograniczona 300 metrową przeszkloną ścianą stanowi pasaż zewnętrzny, nazwany arkadą słoneczną. Tworzy strefę przejściową pomiędzy wnętrzem a otoczeniem. Znaczna przejrzystość przeszklonej bryły (zwłaszcza w nocy przy sztucznym oświetleniu wnętrza) powoduje złagodzenie sztywno określonych granic podziału przestrzeni na przestrzeń wewnętrzną i zewnętrzną. Latem, przez otwarcie dolnych paneli szklenia, arkada zostaje zintegrowana z otoczeniem, tym samym symbolicznie podkreślając związek budynku z kontekstem miejsca, w myśl współczesnych dążeń proekologicznych.

Przyległy sztuczny zbiornik tworzy wraz z przeszklonym pasażem strefę rekreacji i wypoczynku, dostępną zarówno dla personelu, jak i odwiedzających budynek. Budynek staje się w ten sposób „żywym" składnikiem tkanki urbanistycznej, strukturą użytkowaną przez ogół mieszkańców miasta. Pasaż, jako strefa komunikacji z wejściami po obydwu przeciwległych końcach, tworzy w założeniu wraz z kawiarenką formę ogólnodostępnej uliczki-traktu, którym można się przemieszczać z jednego końca działki na drugi. Funkcjonuje wreszcie jako strefa informacji o budynku i zagadnieniach proekologicznych oraz miejsce wystaw, promocji i różnorodnych pokazów.

Przestrzeń szklarniowa jako miejsce pracy

Znacznie rzadziej przestrzeń szklarniowa służy jako miejsce pracy. Może jednak właśnie dlatego przykłady takiego wykorzystania jawią się często jako interesujące i nietuzinkowe rozwiązania architektoniczne. Jednym z ciekawszych jest całkowicie przeszklony budynek laboratorium i warsztatów „Unesco" w miejscowości Vesima k.Genui (Włochy, arch. Renzo Piano) [fot. 4 - zob. też ŚSz 12/04].

Przestrzeń wewnętrzną - biura, laboratoria i prototypownie - zaprojektowano tak, by pracownik nie odczuwał faktu, że znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym. W każdym niemal miejscu pracy ma zapewniony kontakt wzrokowy z otaczającą budynek przyrodą.

Zieleń przenika do wnętrza, zacierając jeszcze silniej podział na część zewnętrzną i wewnętrzną. Ma to związek z programem funkcjonalnym, który w celach badawczych wymaga zarówno wprowadzenia zieleni do wnętrza, jak i pozostawienia jej na zewnętrznych tarasach budynku.

Tradycyjne pojmowanie przestrzeni uległo transformacji. Czuje się echo założeń F.L. Wrighta, Le Corbusiera i Miesa van der Rohe, mówiących nie o jej ograniczeniu i skończono-ści, lecz raczej o przepływie.

„Unesco" Laboratory&Wor-kshop, skoncentrowane na działalności o charakterze innowacyjnym i wynalazczym, zatrudnia wysoce wykwalifikowanych pracowników. W ich skład wchodzą architekci oraz inżynierowie i naukowcy związani m. in. z biotechnologią.

Wszyscy tworzą jeden zespół, a każda jednostka na odpowiednim poziomie wchodzi w skład całego systemu. Nie istnieje zatem hierarchiczny sposób zarządzania, który zastąpiony jest tu systemem sieciowym. Wymiana myśli i informacji ma zatem charakter szeregowy.

Powyższa organizacja i charakter pracy znajdują swe odzwierciedlenie w architekturze. Nie istnieją tu tradycyjne, silnie zaakcentowane podziały przestrzenne na część produkcyjną, badawczą, magazynową, biurowo-administracyjną, socjalną i in. Każdy z pięciu segmentów charakteryzuje się otwartością planu. Pracownicy bezproblemowo mogą porozumiewać się ze sobą, nie doznając poczucia alienacji. Porządkujący podział funkcji osiągnięto tu dzięki schodkowemu przekrojowi budynku. Każdy zatem segment mieści inne funkcje, które przy tradycyjnym, poziomym układzie musiałyby zostać rozdzielone. Tu natomiast, choć znajdują się na różnych poziomach, są sprzęgnięte ze sobą w jedną całość. Wizualną funkcję integrującą pełni pochyły szklany dach, wspólny dla wszystkich segmentów. Pracownicy mogą przedostawać się na inne poziomy za pomocą schodów, umieszczonych wewnątrz obiektu i tworzących poprzeczny, względem tarasów, pas komunikacyjny.

Intelektualny charakter pracy może powodować poważne obciążenia neuropsy-chiczne wśród pracowników. Piękny widok na Zatokę Genueńską i otaczający krajobraz pełni w tym przypadku rolę skutecznego remedium. Otwarta przestrzeń szklarniowa jest też ważnym generatorem wymiany myśli wśród pracowników, co stanowi istotny czynnik funkcjonowania obiektu, kolokwialnie nazywanego „wylęgarnią pomysłów" (ang. „th/nk-tank').

Przestrzeń szklarniowa o uzupełniającej funkcji użytkowej

Analizę funkcji użytkowej struktur szklarniowych wypada zakończyć, wspominając o roli, jaką odgrywają w tym względzie podwójne elewacje szklane i przeszklone kominy słoneczne. Choć przynależność tych rozwiązań do struktur szklarniowych może budzić wątpliwości, to rozwiązania te są im pokrewne, stanowiąc ich transformację przestrzenną (np. podwójne elewacje traktuje się często jako „spłaszczoną" formę szklarni w układzie przylegającym do budynku, a niektóre wewnętrzne kominy słoneczne uważa się za wydłużoną wertykalnie odmianę przeszklonych atriów lub szklarni).

Fakt ten z kolei wpływa na odmienne przeznaczenie funkcjonalne przestrzeni wewnętrznej tych rozwiązań w stosunku do uprzednio omówionych struktur szklarniowych. Przeznaczenie to można ogólnie określić jako uzupełniające program funkcjonalno-użytkowy budynku.

Przestrzeń międzywarstwowa w podwójnych elewacjach szklanych pełni na ogół rolę technologiczną, nie powodując zwiększenia powierzchni użytkowej budynku. Odległość między dwiema warstwami szklenia wynosi w takich rozwiązaniach od ok. 20 cm do 90 cm2.

Wśród tego typu rozwiązań można wyróżnić takie, których przestrzeń między-warstwowa (dostosowana do wymiarów człowieka), przeznaczona jest na tymczasowe przebywanie ludzi. Odnosi się to do elewacji z zastosowaniem pomostów technologicznych w przestrzeni międzywar-stwowej, umożliwiających dostęp do niej w celu konserwacji lub napraw systemu elewacyjnego. Pomosty te mogą być jednocześnie elementami ochrony przeciwsłonecznej.

Mimo zdecydowanej przewagi podwójnych elewacji szklanych o funkcji technologicznej, obserwuje się rosnącą tendencję do wprowadzania rozwiązań, w których przestrzeń międzywarstwowa zostaje włączona do programu funkcjonalno-użyt-kowego budynku i może być wykorzystywana przez cały rok. Dotyczy to rozwiązań, w których odległość pomiędzy zewnętrzną warstwą szklenia, a warstwą wewnętrzną wynosi ok. 100-150 cm i pozwala na swobodne przebywanie ludzi w przestrzeni ograniczonej tymi warstwami. Przestrzeń taka występuje na ogół jako strefa komunikacji poziomej, w postaci zewnętrznego korytarza lub też jako strefa odpoczynku i rekreacji, służąc, np. jako nieformalne miejsce spotkań kadry pracowniczej.

Rozwiązanie takie wprowadzono w budynku biurowym „Siblik" w Wiedniu (arch. Johann Brennig) [fot. 5].

Budynek posiada podwójną elewację szklaną od strony południowej. Wewnętrzną warstwę szklenia tworzą okna biur wraz z drzwiami balkonowymi. Drzwi balkonowe umożliwiają pracownikom biurowym dostęp do przestrzeni międzywarstwowej. Przestrzeń ta ma szerokość 1,2 m i stanowi poziomy trakt komunikacyjny, łączący ze sobą poszczególne pomieszczenia biurowe. Pracownicy poszczególnych jednostek biurowych mogą ją wykorzystywać, jako miejsce tymczasowych spotkań.

Mimo zwiększenia powierzchni użytkowej za sprawą podwójnej elewacji szklanej budynku, należy zwrócić uwagę na fakt, że połączenie przestrzeni międzywarstwowej z pomieszczeniami biurowymi spowodowało konieczność wprowadzenia drzwi balkonowych, które w pewnym stopniu ograniczają swobodę aranżacji wnętrza, a zatem zmniejszają walory użytkowe przestrzeni wewnętrznej.

Inny jest udział kominów słonecznych w kształtowaniu powierzchni użytkowej.

Charakterystyka formalno-przestrzen-na kominów słonecznych powoduje na ogół ograniczenie w wykorzystaniu przestrzeni do stałego przebywania ludzi i tym samym w zwiększeniu powierzchni użytkowej budynku.

Kominy słoneczne tworzą zazwyczaj przestrzeń o charakterze technologicznym, dostosowaną do optymalnego wykorzystania energii słonecznej.

Zwiększenie powierzchni użytkowej budynku może jednak nastąpić poprzez zastosowanie rozwiązań, mieszczących funkcje związane m.in. z pionową komunikacją wewnętrzną budynku. Przykładowo, kominy słoneczne mogą występować w postaci klatek schodowych, umożliwia-
jąc naturalną wentylację wyporową i stanowiąc jednocześnie strefę komunikacji pionowej.

Interesujące i nowatorskie rozwiązanie wprowadzono w zespole budynków administracyjno-biurowych „Inland Revenue HQ" w Nottingham (Wielka Brytania, arch. Michael Hopkins&Partners) [fot. 6].

Celem projektantów było wyeliminowanie klimatyzacji mechanicznej poprzez optymalne wykorzystanie energii słonecznej. We wszystkich zewnętrznych narożnikach budynków umieszczono cylindryczne wieże, wystające poza obrys rzutu budynków, które działają jako kominy słoneczne. Wieże te charakteryzują się wertykalną formą przestrzenną i są wyższe od trójkondygna-cyjnych budynków administracyjno-biurowych. Forma przestrzenna sprzyja wzmożonej wentylacji wyporowej i wyprowadzaniu zużytego powietrza z przestrzeni biurowych na zewnątrz. Szklane luksfery, które stanowią zewnętrzna powłokę wież, pozwalają na pozyskiwanie ciepła z promieniowania słonecznego, dzięki któremu podgrzane powietrze wzmaga wentylację wyporową.

We wnętrzu każdej z wież znajduje się klatka schodowa, ze spiralnymi schodami o średnicy ok. 6 metrów. Klatki schodowe stanowią główny trzon komunikacji pionowej, który prowadzi do otwartej przestrzeni biurowej i bloków techniczno-sanitarnych z szybami windowymi. W części parteru trzony komunikacyjne łączą się bezpośrednio ze strefą wejściową. Zmniejszono w ten sposób potrzebę wprowadzenia klatek schodowych w obrębie przestrzeni biurowej, uzyskując dużą elastyczność jej kształtowania.

Podsumowanie

Struktury szklarniowe mogą odgrywać poważną rolę w uzyskiwania powierzchni użytkowych, przez włączenie ich przestrzeni w program funkcjonalno-użytkowy budynków biurowych i przemysłowych.

W szczególności za sprawą wielko-przestrzennych struktur szklarniowych, np. przeszklonych pasaży, obserwuje się wzbogacanie programu funkcjonalno--użytkowego budynku. Przestrzeń szklarniowa, rozwiązywana jako strefa publiczna lub półpubliczna powoduje, że budynki biurowe i biurowo-przemysłowe zyskują rozbudowane powierzchnie o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej, edukacyjnej, promocyjno-wystawienniczej, handlowej.

Powierzchnie te wykorzystywane są zazwyczaj jako element integrujący pracowników budynku, spełniając rolę tzw. strefy interpersonalnej, a więc miejsca kontaktów pomiędzy pracownikami. Tworzenie takich miejsc jest jednym z najważniejszych elementów idei kształtowania przyjaznego miejsca pracy.

Powierzchniom „pod szkłem" nadaje się też często charakter w pełni otwartej strefy publicznej, stanowiącej element integrujący personel z użytkownikami spoza budynku. W ten sposób, architektura budynku zyskuje wymiar społeczny. Obiekt staje się elementem struktury urbanistycznej, którego przestrzeń wewnętrzna pozostaje w bezpośrednich relacjach z otoczeniem.

Jednym z bardziej interesujących rozwiązań architektonicznych jest kształtowanie przestrzeni szklarniowej jako miejsca

pracy intelektualnej (biurowej, badawczej itp.). Budynek w Vesima dowodzi, że w przestrzeni tej można uzyskać znakomite warunki dla prowadzenia tego typu działalności, zarówno w sensie ergonomii jaki psychologii miejsca pracy.

W budynkach z podwójnymi elewacjami szklanymi lub z kominami słonecznymi, powierzchnia użytkowa, uzyskiwana dzięki tym rozwiązaniom, w mniejszym stopniu wzbogaca program funkcjonalno-użytkowy budynku. W przypadku podwójnych elewacji szklanych, może być przeznaczona na rekreację i wypoczynek, pełniąc rolę strefy interpersonalnej. Na ogół powierzchnie użytkowe podwójnych elewacji szklanych kształtowane są jako strefa komunikacji poziomej, a w przypadku kominów słonecznych - komunikacji pionowej. Niemniej rozwiązania te, co pokazują odpowiednio budynki „Siblik" i „Inland Revenue HQ" pozwalają na tworzenie interesującej architektury, zrywającej ze sztampą i wyznaczają nowe, niebanalne możliwości jej kształtowania.

dr inż. arch. Janusz Marchwiński

patrz też:

 

- Szkło termotropowe i fotochromatyczne w budownictwie , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 12/2007 ,

 

- Szklenie gazochromatyczne w architekturze , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 6/2007 
 
- Arkada słoneczna budynku „Solar Fabrik” we Freiburgu , Janusz Marchwiński,  Świat Szkła 5/2007


- Interaktywne, adaptacyjne, multimedialne – elewacje przyszłości , Katarzyna Zielonko-Jung, Świat Szkła 4/2007

 

- Szklenie elektrochromatyczne w budownictwie , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 3/2007 

 

- i-modul Fassade – przełom w regulacji mikroklimatu budynku , Marcin Brzeziński, Świat Szkła 2/2007

 

- Możliwości technologiczne szkła a poszukiwanie rozwiązań proekologicznych , Katarzyna Zielonko-Jung, Świat Szkła 2/2007

 

- Wielowarstwowe elewacje przeszklone a koncepcja przegrody interaktywnej ,  Katarzyna Zielonko-Jung, Świat Szkła 1/2007 

 

- Budynki wielkoskalarne jako struktury szklarniowe Część 2, Janusz Marchwiński, Świat Szkła 1/2007

 

- Fasady. Rozwój i nowoczesność , Tadeusz Tarczoń, Świat Szkła 1/2007

 

- Kierunki rozwoju w projektowaniu elewacji przeszklonych , Katarzyna Zielonko-Jung, Świat Szkła 12/2006 

 

- Budynki wielkoskalarne jako struktury szklarniowe cz. 1 , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 12/2006

 

- Problem kształtowania okien słonecznych cz. 2 , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 11/2006

 

- Problem kształtowania okien słonecznych cz. 1 , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 10/2006

 

- Budynek Centrum Olimpijskiego w Warszawie , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 9/2006

 

- Technologia fotowoltaiczna na dachach budynków - spojrzenie architektoniczne , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 6/2006

 

- Kompleks biurowy RONDO-1 , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 5/2006

 

- Energetyczna rola szklenia w zewnętrznych przegrodach budowlanych, Janusz Marchwiński, Świat Szkła 12/2005

 

- Fasadowość architektury słonecznej - na przykładach budynków biurowych , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 11/2005 

 

- Wielofunkcyjne ściany aktywne słonecznie w architekturze. Część 2 , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 10/2005

 

- Wielofunkcyjne ściany aktywne słonecznie w architekturze. Część 1 , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 9/2005

 

- Przestrzeń wewnętrzna atriów przeszklonych , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 8-8/2005

 

- Funkcja estetyczna struktur szklarniowych w architekturze. Część 2 , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 6/2005 

 

- Funkcja estetyczna struktur szklarniowych w architekturze. Część 1 , Janusz Marchwiński, Świat Szkła 4/2005

- Aspekt użytkowy przestrzeni szklarniowych w budynkach biurowych i przemysłowych Część 2, Janusz Marchwiński, Świat Szkła 3/2005

- Aspekt użytkowy przestrzeni szklarniowych w budynkach biurowych i przemysłowych Część 1, Janusz Marchwiński, Świat Szkła 2/2005 

więcej informacji: Świat Szkla 2/2005

1 Roger Scruton, Form and Aesthetics, London 1970

Fot 1a. Budynek Sur-Tec - wnętrrze przeszklonego pasażu.

Fot 1b. Budynek Sur-Tec - "otwarcie" pasażu na otoczenie.

Fot 1c. Wejście główne do budynku Sur-Tec w przeszklonej ścianie pasażu

Fot. 2a. Przeszklony pasaż w budynku biurowo-produkcyjnym w Ettlingen

Fot. 2b. Budynek biurowo-produkcyjny w Ettlingen - rzut

Fot. 3a. „Rheinelbe Science Park" - 300 metrowy przeszklony pasaż zewnętrzny, tzw. arkada słoneczna

Fot. 3b. Aksonometria bryły budynku „Rheinelbe Science Park"

Fot. 3c. Integracja przestrzeni „pod szkłem" z otoczeniem - „Rheinelbe Science Park"

Fot. 3d. Przeszklony pasaż widziany od środka - „Rheinelbe Science Park"

Fot. 4. Laboratorium i warsztaty UNESCO - przestrzeń wewnętrzna

Fot. 5a. Fragment podwójnej elewacji szklanej budynku „Siblik"

Fot. 5b. Użytkowa przestrzeń międzywarstwo-wa w podwójnej elewacji szklanej - budynek „Siblik" 

Fot. 6a. Przeszklone kominy słoneczne w zespole budynków „Inland Revenue HQ"

Fot. 6b. Przestrzeń wewnętrzna kominów słonecznych - „Inland Revenue HQ"

 

 

 

 

 

01 chik
01 chik