Idea „szklanych domów” fascynowała ludzi od wieków. Przestronne, jasne wnętrza miały zapewnić człowiekowi kontakt z otoczeniem i naturalne doświetlenie pomieszczeń. Jakkolwiek ideę tę rozpoczęto realizować już w XIX w., to do drugiej połowy XX w. nie opracowano konstrukcji przegród, które likwidowałyby niewątpliwe bariery w stosowaniu całoszklanych fasad. Bariery te wynikają z problemów konstrukcyjnych, które trzeba rozwiązać przy projektowaniu takich przegród. 

Zastosowanie nowoczesnych modyfikacji szkła w szklanych fasadach
    Przede wszystkim szklane przegrody bez zastosowania nowoczesnych warstw napyleń słabo izolują termicznie pomieszczenia budynku, co wiąże się nie tylko z wysokimi kosztami ogrzewania, ale również z niekorzystnymi zjawiskami fizycznymi, takimi jak wykraplanie się pary wodnej na wewnętrznej powierzchni szyb w okresach niskich temperatur. Po drugie efekt cieplarniany sprawia, że w czasie nasłonecznienia przy dużej powierzchni szklanych przegród mamy do czynienia z przegrzewaniem się pomieszczeń. Kolejną barierą stosowania szklanych fasad były trudności w utrzymaniu ich w należytym stanie technicznym i w czystości. Niezabezpieczone szkło szybko ulega zabrudzeniu a mycie elewacji stwarza wiele kłopotów. Trudności sprawiało również opracowanie odpowiednich konstrukcji wsporczych, które zapewniłyby stabilność elewacji, szczelność połączeń między szybami i dużą trwałość takiej konstrukcji, gdyż remont szklanej elewacji jest kosztowny i wiąże się najczęściej z wymianą części lub całości konstrukcji.
    W ostatnich dziesięcioleciach obserwujemy jednak rozwój nowych rozwiązań w zakresie technologii szkła, jego modyfikacji oraz systemów szklenia fasad. Wynalazkiem, który znacznie przyspieszył opracowanie nowych rozwiązań była opisana wcześniej technologia formowania szkła float. Szkło float, dzięki swoim własnościom, w tym przede wszystkim dzięki równości powierzchni, jest półproduktem, który nadaje się do produkcji szyb zespolonych i modyfikacji parametrów fizycznych i użytkowych poprzez np. napylanie, hartowanie i klejenie.
    Rozwój nowych rozwiązań w zakresie przeszkleń fasad idzie głównie w dwóch kierunkach. Po pierwsze, jest to modyfikacja szyb w celu możliwości zastosowania wyrobu o określonych parametrach, w konkretnych warunkach eksploatacyjnych. Po drugie, są to rozwiązania konstrukcji wsporczych szklanych fasad.
    Rozwój technologii szyb zespolonych ze szkłem napylanym i przeciwsłonecznym pozwolił na uzyskanie przegród szklanych na odpowiednim poziomie izolacyjności termicznej, przy jednoczesnej możliwości zapobiegania przegrzewaniu się pomieszczeń w okresach dużego nasłonecznienia. Zastosowanie szkła niskoemisyjnego sprawia, że pomieszczenia z przezroczystymi przegrodami zewnętrznymi, spełniając funkcję wzrokowego kontaktu użytkownika z otoczeniem, stanowią jednocześnie pułapkę energetyczną dla promieniowania cieplnego. Umożliwia to nie tylko bierne wykorzystanie energii słonecznej, ale również zapobiega ucieczce ciepła pochodzącego ze źródeł wewnętrznych. Stosowanie całoszklanych fasad jest uzasadnione przede wszystkim w przypadku biurowców, banków, sal sprzedaży i podobnych budynków użyteczności publicznej, a w budownictwie indywidualnym – ogrodów zimowych oraz basenów, przybudowanych do domów mieszkalnych. Należy pamiętać, że koszty wykonania szklanych elewacji są niewspółmiernie wysokie, w stosunku do przegród nieprzezroczystych o podobnej izolacyjności termicznej. Zaprojektowanie szklanej elewacji wymaga dobrania materiałów o odpowiednio dobranych parametrach i dobrej jakości oraz dokładnego wykonawstwa. Jakiekolwiek błędy w powyższym zakresie mogą sprawić, że parametry mikroklimatu pomieszczeń będą znacząco odbiegać od oczekiwanych. Wymienione względy sprawiają, że posiadanie szklanej fasady, oprócz jej niewątpliwych walorów estetycznych, stało się elementem prestiżu firmy, instytucji bądź indywidualnego użytkownika.

    Systemy mocowania punktowego dają korzyści wizualne (brak podziałów na elewacji, wyeliminowanie śrub mocujących w płaszczyźnie zewnętrznej) oraz umożliwiają wykonanie elewacji o dowolnym kącie nachylenia – szczelność systemu i brak profili zewnętrznych umożliwia wykonywanie przeszkleń dachowych o minimalnym kącie nachylenia 4°.

    Na fot. 8÷10 przedstawiono przykładowe rozwiązanie szklanej elewacji budynku użyteczności publicznej (budynek Wydziału Zarządzania Politechniki Częstochowskiej). Na fasadzie tego budynku zastosowano częściowo system ramowy, a częściowo strukturalny. Na części elewacji z wyeksponowaną ścianą osłonową szyby zamontowano przy zastosowaniu systemu ramowego na profilach aluminiowych. Na pozostałej części elewacji widoczna jest konstrukcja słupowo-ryglowa, do której będą klejone szyby zespolone w systemie strukturalnym. W miejscu ściany osłonowej szczelina między oszkleniem a pełną ścianą wypełniona będzie izolacją termiczną (płytami z wełny mineralnej).