Technologia produkcji okien drewnianych z roku na rok staje się coraz bardziej zaawansowana.

Inżynierowie nieustannie pracują nad wdrażaniem nowych rozwiązań, które pozwoliłyby usprawnić standardowo wykorzystywane systemy.

Co uległo zmianie w ostatnim czasie i czy ma to jakiekolwiek znaczenie dla konsumentów?

Konsekwentne wprowadzanie nowych rozwiązań w produkcji stolarki drewnianej ma wbrew pozorom bardzo duże znaczenie dla jej późniejszych użytkowników.

Wdrażane modyfikacje nie tylko wpływają na parametry oferowanych okien czy drzwi, ale umożliwiają też lepsze dostosowywanie ich do potrzeb konsumentów oraz wydłużają czas ich użytkowania.

W ostatnich latach obserwujemy dynamiczny rozwój maszyn produkcyjnych pozwalających na wykonywanie nietypowych elementów. Klienci oczekują od producentów możliwości realizacji indywidualnych zamówień, w których sami będą decydować o wymiarach, kształcie czy nawet funkcjach okien i drzwi.

Aby to umożliwić, niezbędna była modernizacja procesu mechanicznej obróbki drewna. Przez długi czas stosowano w tym celu klasyczne maszyny stolarskie. Obecnie zastępują je w pełni zautomatyzowane ciągi produkcyjne wykorzystujące nowoczesne urządzenia zwane centrami CNC (Computerized Numerical Control pol. komputerowe sterowanie urządzeń numerycznych), które mają znacznie większe możliwości.

Typowy proces skomputeryzowanego wytwarzania przedmiotu składa się z faz projektowania wspomaganego komputerowo (CAD), przetwarzania projektu na plan sterowania maszyn (CAM) i CNC (właściwe wykonanie).

Niezbędna była również modernizacja konstrukcji poszczególnych elementów okien. Przykładem mogą być stosowane obecnie profile, które dzięki większej grubości pozwalają na montaż trójszybowych pakietów szyb zespolonych, co zapewnia lepszą izolację cieplną.

Niektóre rozwiązania wymagają też zastosowania innej technologii montażu np. wklejania wkładów szybowych do skrzydeł. Dzięki temu uzyskuje się większą sztywność i stabilność, co przekłada się na trwałość stolarki.

Równie dynamicznie rozwijają się technologie lakierowania powierzchni. Obecnie stosuje się niemal wyłącznie lakiery wodorozcieńczalne, które w zależności od pokrywanej warstwy nakładane są poprzez: zanurzanie, polewanie, natrysk hydrodynamiczny czy natrysk w elektrostatyce. Wykorzystuje się do tego nowoczesne linie lakiernicze wyposażane w automaty lub roboty aplikujące lakier. 

Chcąc uzyskać estetyczną powłokę i jednocześnie zabezpieczyć okna drewniane na wiele lat, bezwzględnie należy przestrzegać reżimu technologicznego. Wymagana jest m.in. precyzyjna aplikacja, właściwa grubość każdej z warstw, stała kontrola w trakcie trwania procesu lakierowania czy w końcu odpowiednie parametry, takie jak: wilgotność, temperatura oraz czasy poszczególnych cykli. Producenci zaniedbujący te aspekty prędzej czy później będą musieli albo to zmienić, bo jeśli tego nie zrobią - stracą zaufanie konsumentów.

Komentarz udzielił: Bogdan Tysiąc, prezes M&S Okna i Drzwi

więcej informacji: www.ms.pl